Rehabilitacja ortopedyczna

Gabinet Fizjoterapii,

Rehabilitacji

i

Terapii Manualnej

mgr Joanna Słup

Rehabilitacja Ortopedyczna

indywidualne cwiczenia
indywidualne cwiczenia
Praca z pacjentem ze skrzywieniem piersiowo-lędźwiowym prawostronnym Metodą Schroth
physiotherapy
physiotherapy
Ćwiczenia indywidualne na piłce

REHABILITACJA ORTOPEDYCZNA


1. BARK


Zespół stożka rotatorów

Zaburzenia w obrębie stożka rotatorów pojawiają się zwykle po 40 r. ż. Jest to szerokie spektrum różnych zaburzeń – od zapalenia kaletki podbarkowej, poprzez tendinopatię stożka rotatorów, po obejmujące częściową lub pełną grubość rozerwanie stożka.


Objawy:

  • tępe pobolewanie w bocznej części barku, nasilające się przy czynnościach związanych z unoszeniem rąk nad głowę lub w ułożeniu na chorym boku


 

Zarostowe zapalenie torebki stawowej = zamrożony bark (frozen shoulder syndrome)

To połączony z bólem stan postępującej utraty ruchomości zarówno czynnej, jak i biernej. Zaburzenie to zdarza się najczęściej między 4 a 6 dekadą życia, zwłaszcza u kobiet, a także u osób cierpiących na cukrzycę lub na niedoczynność tarczycy. Utrata ruchów dotyczy zwłaszcza czynności wymagających unoszenia rąk nad głowę, takich jak zdejmowanie ciężkich przedmiotów z półki oraz połączonych z rotacją wewnętrzną, jak np. zapinanie biustonosza.

Najczęściej przebiega trójfazowo:


I. Faza bólowa - ból barku narastający stopniowo

II. Faza usztywnienia - utrata ruchomości narastająca stopniowo, zaczyna się ograniczeniem rotacji zewnętrznej, odwiedzenia, a następnie rotacji wewnętrznej i zgięcia.

III. Faza unieruchomienia - trwające kilka tygodni lub kilka miesięcy unieruchomienie stawu


Objawy:

  • usztywnienie
  • ból uniemożliwiający sen na chorym barku 


Zapalenie kaletki podbarkowej

Powstaje z powodu mechanicznego drażnienia ścian kaletki np. po pracy w pozycji odwiedzenia i rotacji np. w wyniku malowania sufitu albo jako skutek zmian metabolicznych (dna moczanowa) lub w przebiegu zapalnych chorób układowych (RZS).  Dochodzi do pogrubienia ścian kaletki i obrzęku błony maziowej z wytworzeniem płynu lub odkladaniem złogów.


Objawy:

  • ból okolicy naramiennej
  • obrzęk okolicy naramiennej ze wzmożonym uciepleniem przy dużych wysiękach w kaletce
  • bolesny łuk podczas odwiedzenia
  • krepitacje w przypadku obecności złogów



Wapniejące zapalenie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego

Występuje jako skutek przeciążeniowych zmian o typie odkładania złogów hydroksyapatytu w stożku rotatorow w procesie degeneracyjnym. Najczęściej występuje w wieku 30-50 lat i częściej u kobiet.


Objawy:

  • bolesny łuk 70-100 stopni odwiedzenia
  • ograniczenie zakresu ruchu
  • krepitacje
  • całkowite ryglowanie ruchu odwiedzenia przy dużych złogach



Zespół cieśni podbarkowej

Występuje jako miejscowe konfliktowanie stożka rotatorów, ścięgna głowy długiej bicepsa i kaletki podbarkowej ze stropem stawu barkowego. Główną przyczyną konfliktu jest zwężenie przestrzeni podbarkowej.


Objawy:

  • ból w fazie odwiedzenia (bolesny łuk)
  • osłabienie siły mięśniowej
  • przeskakiwanie w stawie w pozycji odwiedzenia i rotacji
  • bóle spoczynkowe w późniejszym etapie 

 


2. ŁOKIEĆ


Zapalenie nadkłykcia bocznego – zwane „łokciem tenisisty”

Stanowi następstwo zmian w ścięgnie przyczepu prostownika nadgarstka promieniowego krótkiego, dystalnie do nadkłykcia bocznego. Najczęściej dotyczy osób w wieku od 35 do 50 lat. Może trwać kilka miesięcy ulegając okresowym zaostrzeniom.


Objawy:

  • ostry ból z boku łokcia, nasilający się pod wpływem czynności połączonych z silnym prostowaniem nadgarstka, ból przy uścisku dłoni. Objawy są intensywniejsze także przy takich czynnościach, jak posługiwanie się śrubokrętem lub otwieranie drzwi
  • z upływem czasu ból narasta i może się stać przeszkodą w wykonywaniu codziennych czynności

 

 

 

 Zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego – zwane „łokciem golfisty”

To rezultat uszkodzenia ścięgna dalszego przyczepu mięśni zginaczy i mięśnia nawracacza

obłego.


Objawy:

  • ból nasilający się podczas pronacji i zginania nadgarstka wbrew oporowi



3. NADGARSTEK


Zespół cieśni kanału nadgarstka (and. carpal tunnel syndrom)

Jest najbardziej  powszechną neuropatią uciskową.  Dotyczy ucisku na nerw pośrodkowy. Najczęściej dotyczy kobiet w okresie okołomenopauzalnym (5% populacji). 


Przyczyny:


- RZS - dna moczanowa -  cukrzyca - niedoczynność tarczycy - alkoholizm - ciąża - zmienności anatomiczne: wady wrodzone - zwężenie kanału nadgarstka przez pogrubiały troczek zginaczy - zapalenie pochewek ścięgien zginaczy


Objawy:

  • parestezje, zaburzenia czucia w pierwszym, drugim i trzecim palcu wzdłuż przebiegu newru pośrodkowego
  • bóle nocne
  • zaniki mięśniowe kłębu kciuka
  • objawy narastają w pewnych pozycjach, podczas wibracji, podczas jazdy na rowerze, przy kierowaniu samochodem, przy pisaniu na komputerze
  • ból zmniejsza się w spoczynku
  • ból może promieniować w kierunku proksymalnym aż do szyi
  • wrażenie obrzęku palców 

  

Niezależnie od przyczyny ucisku nerwu dochodzi do jego niedokrwienia i degeneracji prowadzącej do nieodwracalnych skutków (ubytki czucia i zaniki mięśniowe).


Etapy rozwoju zespołu cieśni kanału nadgarstka:

1. Mrowienie

2. Utrata czucia

3. W konsekwencji zaniki mięśniowe



4. KOLANO


Kolano skoczka

Zmiana przeciążeniowo-zwyrodnieniowa więzada rzepki. Charakteryzuje się występowanie bolesności zlokalizowanej najczęściej w proksymalnej części więzadła rzepki. Leczenie falą uderzeniową daje dobre wyniki już w pierwszym tygodniu po zakończeniu terapii pod względem zmniejszenia bólu spoczynkowego oraz podczas wysiłku fizycznego.  


Uszkodzenie łąkotek

Łąkotki kolana (przyśrodkowa i boczna) są trójkątnymi tworami z tkanki włóknisto-chrzęstnej w kształcie klina, wyścielającymi obwód powierzchni stawowych kości piszczelowej. Ich zadaniem jest rozpraszanie siły nacisku, w związku z tym są one poddane na uszkodzenie przez nadmierny ucisk.  Do uszkodzenia łąkotek najczęściej dochodzi w wieku od późnego okresu dojrzewania aż do końca czwartej dekady życia. Uszkodzenia te często są wynikiem urazów skręcających, przy których kolano jest naprężone, a stopa mocno trzyma się podłoża. W późniejszym wieku uszkodzenie łąkotki może być skutkiem jej zwyrodnienia. Łąkotka przyśrodkowa jest mniej ruchoma i z tego powodu ulega uszkodzeniu 4-5 krotnie częściej niż boczna.


Objawy:

  • ból
  • okresowe blokowanie, załamywanie się lub ryglowanie kolana 


Zapalenie kaletek

Kaletka podrzepkowa - leży ku przodowi od rzepki i może ulegać zmianom zapalnym w rezultacie długotrwałego klęczenia. Problem ten jest często spotykany u osób pracujących w pozycji klęcznej, jak np. brukarze. 


Objawy:

  • ból, który nasila się przy zginaniu kolana 


Kaletka gęsiej stopy - znajduje się pomiędzy przyczepem dalszym ścięgna gęsiej stopy a leżącą głębiej przyśrodkową częścią kości piszczelowej. Zapalenie tej kaletki może być rezultatem jej przeciążenia lub stanowić wczesny objaw zapalenia kostno-stawowego przedziału  przyśrodkowego.


Objawy:

  • wrażliowość uciskowa nad kaletką
  • niewielki obrzęk

Zapalenie kostno-stawowe może ograniczać ruchy w stawie i być przyczyną chodu antalgicznego.


Rzepkowo-udowy zespół bólowy

Ból w przedniej części kolana to częsta dolegliwość wśród młodzieży, zwłaszcza płci żeńskiej, a także u biegaczy. 


Objawy:

  • ból nasilający się przy dłuższym chodzeniu lub bieganiu, przy chodzeniu po schodach, przy dłuższym siedzeniu ze zgiętymi kolanami (tzw. kolano kinomana)
  • nagłe załamywanie się kolana podczas biegu, gdy na staw rzepkowo-udowy działają siły wielokrotnie przekraczające ciężar ciała. 

Badanie bolesnej rzepki

Badanie bolesnej rzepki

Zapalenie kaletki maziowej kolana 

Zapalenie kaletki maziowej kolana 

Test do oceny bólu łąkotki

Test do oceny bólu łąkotki


5. BIODRO


Przeciążenie pasma biodrowo-piszczelowego (ang. Iliotibial band syndrome)

Częstym problemem występujacym u biegaczy amatorów jest przeciążenie pasma biodrowo-piszczelowego. Pasmo to biegnie wzdłuż bocznej powierzchni uda, od miednicy do kolana. U dołu przyczepia się do kłykcia bocznego piszczeli a u góry powstaje z połaczenia się mięśnia napinacza powięzi szerokiej, który przyczepia się na kolcu biodrowym przednim górnym, z włóknami mięśnia pośladkowego wielkiego.


Objawy:

  • obrzęk
  • ból po zewnętrznej stronie kolana lub w dolnej części pasma  



Czynniki predysponujące do przeciążenia:

  • błędy treningowe (m.in. zbyt szybkie tempo biegu) 
  • zaburzenia ustawienia miednicy, boczne skrzywienie kręgosłupa w odcinku lędźwiowo-krzyżowym, przodopochylenie miednicy, które wymusza silniejsze napinanie się mięśnia pośladkowego wielkiego
  • szpotawość i koślawość kolan
  • różnice w długości kończyn
  • nadmierna rotacja wewnętrzna piszczeli 
  • płaskostopie

W większości przypadków leczenie i okres rekonwalescencji nie trwają długo a późniejsza profilaktyka polega na stretchingu odpowiednich grup mięśniowych. 


Zapalenie kaletki krętarzowej

Choroba częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn, częściej też stwierdza się ją u osób w średnim wieku niż u starszych. Zmiana może mieć charakter izolowany lub też towarzyszyć schorzeniom kręgosłupa lędźwiowego, innym chorobom stawu biodrowego, nierównościom kończyn dolnych, reumatoidalnemu zapaleniu stawów, osłabieniu mięśnia czworogłowego uda po tej samej stronie oraz zmianom w stawie kolanowym.


Objawy:

  • ból
  • wrażliwość uciskowa w okolicy krętarza większego


Dolegliwości mogą być większe rano, przy wykonywaniu pierwszych kroków, przy dłuższym chodzeniu lub przy wstawaniu z dłużej trwającej pozycji siedzącej. Pacjenci skarżą się, że sprawia im trudność leżenie na boku po stronie zmian.


  

6. STOPA


Zapalenie rozcięgna podeszwowego - przewlekłe bóle podeszwy

Jest to najczęstsza przyczyna bólu pięty u osoby dorosłej. Przyczyną jest zapalenie okostnej kości piętowej w miejscu początkowego przyczepu tego rozcięgna.

Rozcięgno podeszwowe, utworzone przez mocne pasma łącznotkankowe, ma swój początek na guzowatości kości piętowej. Rodziela sie dystalnie na 5 pasm, które przyczepiają się u podstawy paliczków bliższych poszczególnych palców. Rozcięgno podeszwowe odgrywa zasadniczą rolę dla czynnościowej stabilizacji stopy w czasie chodu i biegu. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym entezopatii rozcięgna podeszwowego są mikrourazy. Z czasem, może dodatkowo rozwinąć się tzw. ostroga piętowa czyli narośl kostna na kości piętowej. Przyczyną jej powstania jest przewlekły stan zapalny toczący się w okolicy rozcięgna piętowego. Ból w okolicy przyczepu piętowego rozcięgna podeszwowego często występuje zarówno u sportowców, jak i osób nie uprawiajacych sportu. U osób nie uprawiajacych sportu choroba występuje zazwyczaj między 45-60 rokiem życia. Szczególnie narażone na tę chorobę są kobiety, osoby z nadwagą, osoby wykonujące zawody wymagające długotrwałego stania. Największe dolegliwości bólowe i sztywność  stopy występują rano, zaraz po wstaniu. Ból z reguły zlokalizowany jest w miejscu przyczepu bliższego, nieco przyśrodkowo przy guzie kości piętowej. Pacjenci uskarżają się na podstępne narastanie bólu, który jest szczególnie dotkliwy przy pierwszych porannych krokach, a także podczas podnoszenia się z krzesła pod koniec dnia. 

ostroga piętowa czyli narośl kostna na kości piętowej

ostroga piętowa czyli narośl kostna na kości piętowej
Terapia falą uderzeniową - zwapnienie okołobarkowe     Powstawanie zwapnień jest wynikiem zaburzonego ukrwienia ścięgien stożka rotatorów, co powoduje ograniczenie ruchomości kończyny, a nawet całkowite zesztywnienie stawu ramiennego. Najczęściej terapia wymaga 3 lub 4 zabiegów, z  jednotygodniową przerwą. Terapia daje dobre rezultaty zarówno przeciwbólowe, jak i związane z resorpcją zwapnień, powodując szybsze usprawnienie funkcjonowania ramienia.

Terapia falą uderzeniową - zwapnienie okołobarkowe


Powstawanie zwapnień jest wynikiem zaburzonego ukrwienia ścięgien stożka rotatorów, co powoduje ograniczenie ruchomości kończyny, a nawet całkowite zesztywnienie stawu ramiennego. Najczęściej terapia wymaga 3 lub 4 zabiegów, z  jednotygodniową przerwą. Terapia daje dobre rezultaty zarówno przeciwbólowe, jak i związane z resorpcją zwapnień, powodując szybsze usprawnienie funkcjonowania ramienia.

Terapia falą uderzeniową - zwapnienie okołobarkowe     Powstawanie zwapnień jest wynikiem zaburzonego ukrwienia ścięgien stożka rotatorów, co powoduje ograniczenie ruchomości kończyny, a nawet całkowite zesztywnienie stawu ramiennego. Najczęściej terapia wymaga 3 lub 4 zabiegów, z  jednotygodniową przerwą. Terapia daje dobre rezultaty zarówno przeciwbólowe, jak i związane z resorpcją zwapnień, powodując szybsze usprawnienie funkcjonowania ramienia.

Terapia falą uderzeniową  - zapalenie powięzi podeszwowej wraz z ostrogą pietową. 

Terapia skraca czas powrotu do zdrowia, zabieg falą uderzeniowa nie wymaga stosowania odciążania kończyny po zabiegu.

Terapia manualna

Wykorzystuje różnorodne techniki m.in. mobilizacji, manipulacji oraz pracy na tkankach miękkich.

Prowadzi do przywrócenia ruchomości zablokowanych stawów, a także do zmniejszenia dolegliwości bólowych.

Doskonale sprawdza się  w bólach kręgosłupa i ograniczeniach zakresu ruchu w stawach. Specjalnie dobrane techniki rozluźniają napięcia mięśni, powięzi i tym samym inicjują w organiżmie procesy samoleczenia. 

 

 

Elektroterapia

Zabiegi wykonuje się przy użyciu prądu stałego lub zmiennego o różnej częstotliwości.


Najczęściej stosowane rodzaje zabiegów:


1. Galwanizacja - jest to zabieg elektroleczniczy, w którym wykorzystuje się prąd stały. Wskazania: nerwobóle, polineuropatie, zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kregosłupa, angioneuropatie, zaburzenia krążenia obwodowego, utrudniony zrost kostny. Przeciwwskazania: ropne stany zapalne skóry i tkanek miękkich, zmiany na skórze (wypryski, owrzodzenia), stany gorączkowe, porażenia spastyczne, miejscowe zaburzenia czucia, nowotwory łagodne i złośliwe, skaza krwotoczna, ostre procesy zapalne i infekcje ogólne, osobnicza nietolerancja prądu, wszczepiony rozrusznik serca, zakrzepy, zagrożenie zatorami, zakrzepowe zapalenie żył, endoproteza, metale w tkankach poddawanych zabiegowi.


2. Prądy diadynamiczne - prądy Bernarda, wykazują działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe


3. Prądy interferencyjne - nie powstają pod elektodami, ale wewnątrz tkanek. Wskazania obejmują przede wszystkim dysfunkcje mięśni, jak zanik z bezczynności, osłabienie dowolnego unerwienia mięśni, odruchowe zwiększenie napięcia mięśni (np. na skutek zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa), pourazowe i pooperacyjne zaburzenia czynności mięśni. Przeciwwskazania: bóle o niejasnej etiologii, ostre zapalenia, skłonność do zakrzepów, żylaki, uszkodzenia skóry, czyraki, ostre zapalenia w obrębie brzucha, ciąża, rozrusznik seca, zaburzenia rytmu serca, zapalenia naczyń, metale w tkankach, w tym endoproteza stawu biodrowego.


4. Elektrostymulacja - jest to zabieg elektoleczniczy polegający na wywoływaniu skurczu mięśnia za pomocą prądów impulsowych lub drażnienia zakonczeń nerwów czuciowych w skórze. Skurcz mięśnia można wywołać drażniąc prądem bezpośrednio mięsień albo pośrednio nerw zaopatrujący mięsień.


5. Prądy TENS - przezskórna stymulacja elektryczna nerwów TENS, służąca do leczenia przewlekłych zespołów bólowych, jak i do zwalczania ostrych bólów. Wskazania: korzeniowe zespoły bólowe, neuralgie, neuropatie, uszkodzenia nerwów obwodowych, bóle w chorobach zwyrodnieniowych kręgosłupa. Przeciwskazania: przeciwwskazane jest stosowanie leczenia objawowego bólu we wszystkich stanach chorobowych, w których istnieje możliwość leczenia przyczynowego. Nie wolno stosować przezskórnego elektrycznego drażnienia nerwów u osób z wszczepionym rozrusznikiem serca.


6. Prądy Kotza - prądy średniej częstotliwości, które służą stymulacji mięśni.


Wskazania: zaniki mięśni z unieruchomienia

                           zwiększanie siły i masy mięśniowej


Ultradźwięki

Dźwięki słyszane przez zdrowego człowieka składają sie z drgań mieszczących się w granicach od 16 do 20 000 KHz.

Drgania o częstotliwości większej niz 20 KHz nazywa się ultradźwiękami, nie wywołują one u człowieka wrażeń słuchowych. Mają one działanie przeciwzapalne, przeciwobrzękowe. 


fizjoterapia w londynie

Fala Uderzeniowa - Terapia ESWT

(ang. Extracorporeal Shock Wave Therapy)


Powstająca w aparacie elektromagnetyczna fala uderzeniowa generuje wysokie ciśnienie, które przenika w głąb ciała bezpośrednio do obszaru bólowego. W leczeniu ortopedycznym  falę uderzeniową stosuje się ze względu  na jej przeciwbólowe działanie i stymulację regeneracji tkanek miękkich. Działanie przeciwbólowe związane jest ze wzrostem przepływu krwi i zmniejszeniem odczynu zapalnego w miejscu poddawanym działaniu fali uderzeniowej.


Zalety terapii ESWT:

  •  terapia nieinwazyjna
  •  wysoka skutecznośc potwierdzona klinicznie
  •  efekty terapeutyczne widoczne często już po   pierwszym zabiegu
  •  minimalne ryzyko efektów ubocznych


Główne wskazania do terapii:


  • bóle stawu barkowego
  • ból i zapalenia w przyczepach ścięgien
  • zapalenie rozcięgna podeszwowego stopy
  • ostroga piętowa
  • zapalenie nadkłykcia (łokieć tenisisty/łokieć golfisty)
  • kolano skoczka
  • zapalenie ścięgna Achillesa


Przeciwwskazania:


  • ciąża
  • nowotwory
  • zmiany zakrzepowe
  • zaawansowana osteoporoza
  • zaburzenia krzepnięcia krwi
  • ostre stany zapalne
  • infekcje 


fala uderzeniowa shock wave therapy
Fala Uderzeniowa - Terapia ESWT
kinesiotaping

Kinesiotaping - plastrowanie dynamiczne


Terapia wspomagająca leczenie wielu schorzeń, która polega na zastosowaniu specjalnych plastrów. Plastry są wodoodporne, przepuszczają powietrze, nie ograniczają ruchów i utrzymują się na ciele przez kilka dni. Plastry pod względem grubości, ciężaru, rozciągliwości i przepuszczalności zbliżone są maksymalnie do właściwości skóry ludzkiej.

Od razu po naklejeniu odczuwana jest ich skuteczność. Pomagają w zwiększeniu zakresu ruchu oraz w regulacji napięcia mięśniowego. Pod wpływem zastosowanej aplikacji powierzchnia skóry ulega pofałdowaniu, co zwiększa przestrzeń pomiędzy nią a warstwami głębszymi. Wspomaga to mikrokrążenie kwi oraz limfy i aktywuje procesy samoleczenia. Do najczęstszych wskazań stosowania kinesiotapingu należą:

- dolegliwości bólowe: zespoły bólowe kręgosłupa, bóle pourazowe

- nadwyrężenie i napięcie mięśni


Skóra nazywana jest narządem i bierze udział w następujących czynnościach:


1. Wytwarzanie melaniny

2. Wytwarzanie witaminy D, która działa przeciwkrzywiczo

3. Udział w gospodarce tłuszczowej - magazynowanie tłuszczu w tkance podskórnej

4. Udział w gospodarce wodno-mineralnej - gruczoły potowe

5. Termoregulacji - owłosienie,  gruczoły potowe

6. Percepcji bodźców - receptory w skórze i naskórku, włókienka nerwowe

7. Barierze chemicznej - gruczoły łojowe

8. Wydzielaniu dokrewnym - komórki tuczne 


Skóra jest odbiorcą czterech różnych rodzajów czucia: bólu,  dotyku, zimna i ciepła.


Z tych względów wykorzystuje się plastry, które swoimi właściwościami są zbliżone do właściwości skóry. Sztywne plastry nie pomagają we wchłanianiu obrzęku

czy też krwiaka. 


Kinesiotaping - plastrowanie dynamiczne

Mięśniowo-powięziowy zespół bólowy (ang. myofascial pain syndrome)


Ból mięśniowo-powięziowy i związane z nim mięśniowo-powięziowe punkty spustowe należą do powszechnych problemów i dotykają znaczną część społeczeństwa. Dysfunkcje mięśniowo-powięziowe wynikają z nadwrażliowości mięśniowo-powięziowych punktów spustowych zlokalizowanych w obrębie  mięśni szkieletowych i ich przyczepów. Do najczęstszych przyczyn powstawania mięśniowo-powięziowych punktów spustowych bólu należą: stres, zaburzenia snu, urazy sportowe, niewydolność mięśniowa, chroniczne zmęczenie , zmiany zwyrodnieniowe.


W leczniu tych dysfunkcji wykorzystuje się:

1) Terapie manualną, która obejmuje korekcję dysfunkcji tkanek miękkich. Głównymi korzyściami płynącymi z pracy z tkankami miękkimi jest zmniejszenie bólu, zwiększenie płynności ruchu oraz przywrócenie prawidłowej postawy. Zabiegi manualne są w stanie złagodzic ból lub go zlikwidować, ale ważne jest wyeliminowanie pierwotnej przyczyny bólu.


2) Rozluźnianie mięśniowo-powięziowe polegające na rozluźnianiu tkanki powięziowej. Poprzez wykonywany ucisk trwający około 1,5-2 min do zmniejszenia napięcia.


Manipulacja powięzi


Powięź jest tkanką przebiegającą w całym ciele w ciągłości. Jest elementem łaczącym wszystkie struktury układu ruchu. W związku z tym bodziec skierowany na dowolną część powięzi może wywołać reakcje w innych częściach ciała. Manipulacja powięzi może oddziaływać pozytywnie na układ nerwowy, ponieważ powięź jest strukturą dostarczającą proprioceptywnych informacji do kory mózgowej. Manipulacja powięzi wpływa korzystnie na komponent mięśniowo-szkieletowy, zwłaszcza w przypadku zaburzeń po złamaniach, zwichnięciach, skręceniach i naderwaniach. Pełna ruchomość stawowa zostaje szybciej przywrócona, gdy terapia przeprowadzona jest na powięzi, a nie na samym stawie. 

 Nie ma przeciwwskazań do stosowania tej techniki. Jednakże nie należy jej wykonywać u pacjentów z gorączką, ponieważ sama manipulacja może czasem spowodować wzrost temperatury ciała. Manipulacja powięzi jest powierzchownym leczeniem dlatego może być stosowana przy podejrzeniu złamania, ponieważ działa nie na uszkodzone miejsce, ale powyżej lub poniżej niego. W przypadku nowotworu manipulacja powięzi nie jest przeciwwskazana. Nie dowiedziono związku pomiędzy manipulacją powięzi a przerzutami nowotworowymi.


Częste pytania pacjentów


  • "Co właściwie manipulacja spowodowała? 

Manipulacja wytworzyła ciepło poprzez tarcie, modyfikując konsystencję substancji podstawowej powięzi. Można to porównać np do zupy, która gęstnieje w niskiej temperaturze, a po ogrzaniu przyjmuje płynną postać.


  • "Dlaczego ból ustapił?" 

 Nieelastyczna powięź wywierała nadmierny ucisk na wolne zakończenia nerwowe, natomiast po manipulacji wewnątrzpowięziowe włókna kolagenowe mogą ślizgać się swobodnie względem siebie, nie drażniąc receptorów bólowych. Odczuwany wcześniej ból sygnalizował napięciową i posturalną nierównowagę ciała, natomiast stan po leczeniu jest stanem prawidłowym.


  • "Czy po leczeniu należy przyjmować jakieś  leki lub poddać się innej formie terapii?

Jeśli pozabiegowa reakcja zapalna jest zbyt intensywna, środki przeciwzapalne nie są przeciwskazaniem. Jednak jeśli jest to możliwe, lepiej ich nie  przyjmować, bo mogą zaburzyć przebieg leczenia.


  • "Co należy robić w domu po takim leczeniu?"

Przez pierwsze pięć dni po zabiegu należy unikać intensywnej aktywności fizycznej. Manipulacja usuwa pewne zaburzenia w powięzi, w związku z czym ciało potrzebuje czasu, aby odzyskać pierwotną równowagę.


  • "Co ze sportem i z pracą?"

Jeśli po tygodniu ciało jest dobrze zrównoważone, nie ma powodu ograniczać aktywności i nie trzeba wprowadzać środków ostrożności ograniczających aktywność niektórych części ciała. Jeśli mechanik prawidłowo naprawił  samochód, nie trzeba już dłużej jeździć na niższym biegu! Każda osoba powinna się swobodnie poruszać i przyjmować najbardziej wygodną postawę.


  • "W jaki sposób można utrzymać odzyskaną równowagę?"

Poprzez rozwijanie świadomości wsłuchiwania się w potrzeby własnego ciała- tylko w ten sposób można dostosować styl życia do fizjologii. Potrzeby te są u każdej osoby inne i nie mozna ich narzucać. Należy zwracać uwagę na to, kiedy ciało przekracza możliwości adaptacji do sytuacji stresowych i kiedy "zatrzymać się", aby zregenerować siły.  

Wizyty tylko po wcześniejszym umówieniu spotkania.


mgr Joanna Słup


Physiotherapyinlondon


Britannia House

1-11 Glenthorne Road, 

Hammersmith, London  UK

W6 0LH


Telefon:    +44  77 241 77 241


Email: enquiries@physiotherapyinlondon.co.uk

The Health and Care Professional Council
Chartered Society of Physiotherapy

Copyright © All Rights Reserved